Deze week is het week van de freelancer, en dan doe ik met plezier mee aan hun blogkermis. Meer blogposts van (en voor) freelancers vind je op lovetobefree.be.

Eerlijk? Eigenlijk ben ik geen echte freelancer. Ik ben geen zelfstandige en ik heb ook geen BVBA. Ik werk met een facturatiebedrijf. Dat betekent concreet dat ik mijn facturatie uitbesteed aan SMart en zij mij (na aftrek van 6,5% werkingskosten) een loon uitbetalen en instaan voor mijn papierwinkel. De jongens van SMart gaan het niet graag horen, maar ik leg het altijd uit als een interimkantoor waar ik mijn werk zelf meebreng, zelf klanten zoek en zelf tarieven bepaal. Dat heeft — uiteraard — voor- en nadelen.

Het is onprofessioneel naar mijn klanten toe

Ik probeer ervoor te zorgen dat met mij samenwerken erg laagdrempelig is. Je vindt mijn gsm-nummer gewoon op mijn site, heel wat klanten sturen me makkelijker een facebookbericht dan een mail en ik ben vlot beschikbaar buiten de 9to5-uren. SMart is hierbij een pijnpunt. Klanten krijgen, na het invullen van een identificatiefiche, van mij standaard SMart-contractjes opgestuurd. Die moeten ze dan ondertekend inscannen en mailen of -nog erger- faxen naar SMart. Daarna stuurt SMart hen facturen. Vanaf dat zij de bestelbon getekend hebben, hoor ik daar dus niets meer van en doet SMart de rest. Dat is handig, maar ook erg onpersoonlijk en dat vind ik jammer.

Het is makkelijk voor mij

Echte freelancers wijzen mij er graag op dat ik met het SMartsysteem “toch wel heel erg weinig overhoud”. Ik ben blij dat ze zo bezorgd zijn over mijn financiële toestand, maar onder ons gezegd en gezwegen: dat valt best mee. Ik ben sowieso al niet de man die btw-bonnetjes bijhoudt van elk cafébezoek en ik hoef geen boze brieven te sturen naar klanten die niet betalen. Terwijl ik tekeningen maak, regelt SMart mijn papierwinkel. Als u SMart heel even bekijkt als ‘mijn secretariaat’ snapt u dat ik dat best luxueus vind.

De RVA, VDAB en HVW snappen het niet

Technisch gezien werk ik dus op interimbasis. Volgens het Belgische systeem is dat hetzelfde als werkloos zijn. Werkloos zijn betekent: blauwe kaarten invullen. Ik doe dat braafjes. Op zich is dat niet zo erg, ware het niet dat ik soms op de koffie moet bij de RVA, VDAB en HVW. Echt gelukkig word je daar niet van. Zij snappen niet dat ik ondertussen bijna fulltime interimwerk doe en geen nood heb aan een vast contract. Het ergste van al is dat ik bijna geen uitkering krijg. Ik kleur zo veel mogelijk vakjes en spreid mijn loon over zo veel mogelijk dagen. Zo betalen mijn klanten, en niet de Belgische staat, voor de dagen dat ik blogposts schrijf, de papiermolen draaiende hou en wallpapers maak. Volgens SMart, de mutualiteit, de RVA én de VDAB is het ‘makkelijker om in het systeem te blijven’ en is een uitkering weigeren al even veel rompslomp. Ook geen optie dus.

Het biedt meer zekerheid

Ik geef toe: ik ben een broekschijter. Volledig zelfstandige worden is risicovol. Ondertussen snap ik het SMartsysteem en heb ik ermee leren leven. Ik heb al een paar keer overwogen zelfstandige te worden en elke keer slaat de angst mij op het hart. Buiten het feit dat het (momenteel) financieel in mijn nadeel zou spelen, lijkt het mij ook nodeloos complex.

Smart brengt me ter bestemming

Ik ben op zoek gegaan naar een handig voertuig om mij op de freelancemarkt mee te begeven en dat is SMart geworden. Geen blitse sportauto waar je bekijks mee afdwingt op de bedrijfsautosnelweg, maar een Smart. Er wordt mee gelachen, maar je komt er wel. Ik koop wel een sportauto als ik groot ben.